Doemprediker
We weten allemaal wat er in de wereld gebeurt, maar de meeste mensen weten niet waar het toe leidt. Een aantal denkt dat wel te weten: tot een wereldoorlog. Maar toen ik deze week de keukenkraan aanzette, kreeg ik een prachtig inzicht door: over waar wat-er-nu-gebeurt toe leidt. Waar het direct toe leidt, voor degenen die ervoor open staan, en waar het uiteindelijk toe leidt, voor alle anderen.
Maar ik stap eerst even in de rol van de doemprediker. Want ook bij mij sloop 'ie geruisloos naar binnen, de gedachte die op vibrationeel niveau luid rondzingt, ook al wordt er weinig over gesproken: wat als het hier oorlog wordt? Wat als er straks geen water meer uit de kraan komt?
Wij in het Westen hebben vele jaren van vrede, welvaart en groei gekend, maar: wat hebben we met onze vrede gedaan? Wat hebben we met onze welvaart gedaan? Wat hebben we met onze planeet gedaan?
Wat we in elk geval niet gedaan hebben, is die vrede, welvaart en planeet delen. We zijn gemakzuchtig geworden, verwend en zelfgenoegzaam. We jagen rijkdom, bezit en roem na. We zijn vergeten het kleine te eren: we zien zoveel als vanzelfsprekend dat we ons niet eens meer bewust zijn van de rijkdom van schoon water uit de kraan, een dak boven ons hoofd, gevulde supermarkten, vakantiedagen, elektriciteit.
En, zo vervolgt de doemprediker, wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd: we worden gestraft voor onze hoogmoed, onze achteloosheid, ons gebrek aan ontzag.
Priesteres van het Divine
Ik stap weer uit de rol van de doemprediker, en in de rol van priesteres van het Divine. Want 'wat als het hier oorlog wordt' is een gevaarlijke vraag die als een selffulfilling prophecy werkt. Onszelf beschuldigen van gebrek aan eerbied is niet dienend. En denken dat we gestraft worden, is blasfemie. Want het Divine rekent het ons niet aan dat we gefocust zijn op geld en luxe – straffen is een menselijk concept waarboven het Divine ver verheven is.
Het Divine ziet wél dat ons pad naar meer bezit, meer aanzien en meer gemak niet leidt naar wat onze ziel verlangt: vervulling, vreugde en het vormgeven van Divine Liefde op Aarde. Onze ziel wíl eerbiedig en vol liefde omgaan met anderen en de planeet. Onze ziel wíl al die kleine wonderen in ons leven waarderen en vervuld worden met oprechte dankbaarheid. Onze ziel wil een ander leven, dan wat we nu leven.
We hebben dus iets nodig dat ons daar naar toe brengt, iets dat onze focus van geld en gemak weghaalt en saamhorigheid aanwakkert. Iets dat ons terugbrengt naar die pure essentie van vervuld zijn door dienstbaarheid en onze eigen ascensie.
Never change a winning team
We hebben dat nodig, want wij mensen veranderen over het algemeen niet als het ons voor de wind gaat: dan gaan we op onze lauweren rusten. Een positie van gemak en luxe creëert de behoefte om alles te laten zoals het is, het maakt conservatief en biedt weerstand aan verandering. En, zoals de Engelsen zeggen: 'Never change a winning team' – we geloven dat we iets dat werkt niet moeten veranderen.
Behoefte aan verandering komt bijna altijd voort uit ongemak of gebrek, of uit een ongewenste situatie: de antithese. (Of, zoals Abraham Hicks zegt: uit contrast.)
Als collectief creëren we dus onbewust de antithese die ervoor zorgt dat we veranderen. De dreiging van oorlog is al voldoende om ervoor te zorgen dat we tot inkeer komen, stoppen met najagen wat er buiten ons ligt en ons overgeven aan het Divine Plan. Het hoeft niet uit te monden in oorlog wanneer we collectief het leven met hernieuwd ontzag en bewondering, en vanuit eenheid benaderen.
Dát is waar deze oorlogsdreiging werkelijk toe leidt. Zoals de Tweede Wereldoorlog uiteindelijk leidde tot de oprichting van de Navo, de EU en een heleboel andere goede dingen (ja, ik weet het, die nu wel hun tijd hebben gehad, maar toentertijd was het een enorme vooruitgang en bracht het langdurige vrede in Europa). Zoals alles dat "slecht" is uiteindelijk leidt tot iets goeds, want dat is waar ons pad onvermijdelijkerwijs naar toe gaat: het goede. En wijzelf bepalen of we daar met een lange omweg vol ellende komen, of rechtdoor via de niet gemakkelijke, maar fijnere ethische weg.
Vervulling "najagen"
Sinds die dag dat ik de keukenkraan aanzette en dit inzicht tot me kwam, ben ik vervuld met ontzag en diepe dankbaarheid – niet alleen voor het water uit de kraan, maar voor alles wat me elke dag weer gegeven wordt. En de eerbied en waardering die ik schenk, komt drievoudig bij me terug in de vervulling die ik vanbinnen ervaar. Wie heeft er dan nog een miljoen op z'n bankrekening nodig? Ik oprecht niet. Hoe heerlijk zou het zijn als steeds meer mensen deze innerlijke vervulling ontdekken en vanuit Liefde, eerbied en saamhorigheid gaan leven? Hoe heerlijk zou het zijn als iedereen deze vervulling "najaagt", in plaats van geld en roem en macht? Wat zou dat betekenen voor de mensheid, de dieren en de planeet?
P.S.
Ik spreek over "we" als in het collectief. Natuurlijk zijn er uitzonderingen en daar ben jij er waarschijnlijk een van.
Als deel van het collectief lijkt het alsof we geen macht hebben. Maar onze macht zit niet in wát we doen of de hoeveelheid van de dingen die we doen, maar in wie we zijn. Door Divine Energie op Aarde vorm te geven, door onze stem vanuit Liefde te laten horen en door vóór te leven hoe vervulling er uit ziet, kunnen we een golf starten die ook de mensen bereikt die op dit moment aan de knoppen draaien. (Ik wilde eerst 'machthebbers' schrijven, maar realiseerde me dat ik daarmee mijn eigen macht weggeef.) Zij hebben het momenteel zo hard nodig om ondergedompeld te worden in een bad van Liefde, zodat ze onwillekeurig steeds een beetje meer vanuit Liefde handelen.
En, wie weet, sneller dan je denkt, zullen er mensen aan de knoppen draaien die vanuit verbinding met het Divine leiden. Het ís mogelijk, zie jij het ook?
Laten we met z'n allen dat pad makkelijker zichtbaar en begaanbaar maken, voor onszelf, en voor de mensen die nu nog niet zo ver zijn. En onthoud: de uitkomst zien, is de uitkomst creëren.
