Zo gezegd, zo gedaan. We stapten uit de taxi en ik liep (de paden op, de lanen in, vol Hollandse overmoed) langs een gebouwtje op weg naar de dikke, dichte slagboom bij de Turkse grenscontrole. Maar toen werd ik bruusk teruggeroepen, naar het kantoortje dat dus nog niet eens de grensovergang was.

'U mag de grens niet lopend oversteken,' deelde de dienstdoende militair ons mede. In de verte zagen we de taxi wegrijden. 

Tegensputteren had geen zin, om hulp vragen evenmin. We waren gestrand, 10 kilometer van de bewoonde wereld (althans aan Turkse zijde), zonder Turks geld (ons laatste geld hadden we aan de taxichauffeur betaald), terwijl onze trein – zo een die eenmaal per dag gaat – een klein uur later in het Griekse dorp aan de andere kant van de grens zou vertrekken. De militair bleef strak in de plooi, hij kon ons zelfs niet helpen met het opzoeken van een telefoonnummer voor een taxi.

Ons vooruitzicht was 10 kilometer teruglopen naar de stad, een bus nemen terug naar Istanboel en van daaruit een directe bus naar Griekenland (de enige mogelijkheid met openbaar vervoer). Soms is het leven als backpacker niet ideaal. 

In mijn hoofd begon een duiveltje te spreken
Na mijn eerste verontwaardiging (zoals de meeste blanke mensen voelen als hen zoiets overkomt, terwijl dit voor donkere mannen en vrouwen aan de orde van de dag is – dat weet ik, want mijn vader is donker) beëindigde ik de interactie met de militair met een warme glimlach, een dankuwel en een inwendige zegening. 

Toen ontspande er iets in zijn ogen. 'Ik kan jullie natuurlijk niet verbieden om bij iemand in de auto te stappen,' zei hij, nog steeds met een stoïcijns gezicht, 'zolang ik dat niet heb zien gebeuren.'

Ik bedankte hem nogmaals maar zorgde ervoor dat niet te opzichtig te doen, voor het geval dat er superieuren meekeken. 

We liepen een flink stuk van de grensovergang vandaan en begonnen te liften. Nu moet je niet denken dat daar de hele dag auto's af en aan gaan (overigens, het was een grensovergang met maar één richting, de andere kant op zal dus ergens anders zijn geweest). Dus we stonden daar al een tijdje en de spaarzame auto's en campers die langskwamen waren ofwel vol, of durfden ons niet mee te nemen. 

In mijn hoofd begon een duiveltje te spreken: het is de schuld van je man dat jullie gestrand zijn, die trein haal je nooit, je moet straks 10 kilometer teruglopen in de brandende hitte zonder water, hij heeft de research niet goed gedaan, je moet boos op hem worden, heel boos! 

Serieus... en behoeftig
Ik keek mijn man aan, ook hij begon de moed te verliezen. Maar toen herpakte ik me. Inwendig stelde ik het Divine een aantal vragen en gaf ik me over aan Haar Plan. 'Wat een leuk avontuur,' fluisterde ik mijn man vervolgens liefdevol toe, 'hoe zou het Universum ons hieruit redden?' We kusten elkaar maar toen we een auto zagen aankomen, sprongen we abrupt weer in de lift-houding, dit keer vrolijk en uitbundig – terwijl de keren ervoor we behoeftig en serieus waren geweest.

De bestuurder, een man alleen, stopte. Hij nam ons niet alleen in zijn auto, maar loodste ons ook gemakkelijk door de twee zwaar bewaakte grensovergangen (eerst Turkije, toen 2 kilometer niemandsland, toen Griekenland). Omdat hij zelf meerdere keren per week op en neer ging, kende hij de kneepjes (en de militairen aan beide zijden). En dan nog duurde het een dik half uur! 

Het ging er om spannen of we de trein zouden halen. Maar hij had een beter plan: hij reed ons (veel sneller dan de trein, verzekerde hij) twee dorpen verder, zodat we zeker op tijd zouden zijn voor de trein. In de tussentijd hadden we een superleuk gesprek over Turkije, Griekenland en de grensproblemen (daar kom ik in een volgende e-mail op terug). Wat zijn mensen toch altijd aardig en bereidwillig om anderen te helpen!